Twee vrouwen, de vrijheid en de hypocrisie

OpinieZ

Twee vrouwen doen van zich spreken. In talkshows, in het journaal, in de kranten en op social media. Ze hebben beiden wortels buiten Europa. Ze hebben allebei een mening en komen daar rond voor uit. De ene vind ik hypocriet en de ander niet.

Zwarte Piet
De ene vrouw was eerst VJ, model en tv-presentatrice, voordat ze politiek actief werd. Racismebestrijding bleek helemaal haar ding. Zwarte Piet werd verkozen tot symbool van het institutioneel racisme, dat verankerd zou zijn in de Nederlandse samenleving en zij legde dat steeds weer uit aan wie het maar horen wilde.
En aan de rest.

Mensen die het niet met haar eens zijn, vervallen wel eens in walgelijke verwensingen en smakeloze grappen, anderen houden het gelukkig bij het redelijke. Beide groepen worden weggezet als slechte mensen, want wie niet tegen Zwarte Piet is, is per definitie een racist. Het heerlijke aan cirkelredeneringen is dat ze…

View original post 738 woorden meer

Advertenties

Een Man

Hoofd, Hart en Handen

Raven 1998
Ik loop zachtjes zijn kamer binnen. Er hangt een zoete slaapgeur in het donker. Hij draait zich om in zijn bed en zucht diep. Als ik hem in mijn armen neem, vlijt hij zich dicht tegen mij aan: hij hoort nog steeds bij mij. Met mijn neus in zijn haren en mijn lippen op zijn wangen geniet ik met volle teugen. Voor mij hoeft hij niet onmiddellijk wakker te worden. Eerst even dit. Mijn ventje. Zo lief.

Toen de weeën zo’n zes jaar geleden op gang kwamen, zag ik het beeld van mezelf als oudere vrouw, lopend op een zonnig plein aan de arm van een lange, knappe jongeman. We spraken niet met elkaar, we liepen daar alleen maar in een liefdevolle stilte.
De bevalling was zwaar, maar ik herinner me hoe ik, tussen de golven van pijn door, euforisch heb gelachen. Bij de eerste blik op mijn pasgeboren zoon…

View original post 324 woorden meer

Vrouwen in de war: Feminisme 3.0

Hoofd, Hart en Handen

AlettaAletta Jacobs

Ethische kwestie

Ik heb het een tijdje druk gehad, dus het kan zijn dat ik iets gemist heb. Maar sinds wanneer is het in Nederland een ethische kwestie als vrouwelijke studenten geneeskunde zich afvragen of ze vanuit hun islamitische geloof mannelijke patiënten mogen onderzoeken? Dat is namelijk wat Asha ten Broeke afgelopen vrijdag beweerde in deVolkskrant. Zij heeft daar als wetenschapsjournalist wekelijks een column èn profileert zich in diverse media als feministe. Misschien herinnert u zich nog haar optreden bij Pauw en Witteman over de vermeend seksistische speelgoedfolder.
Vraagje: is feministe tegenwoordig een ander woord voor “vrouw in de war”?

Want hoe in vredesnaam krijgt Ten Broeke het anders voor elkaar om in haar column te stellen dat het ethisch ingewikkeld kan zijn om gewoon te doen wat een arts in opleiding behoort te doen: patiënten onderzoeken. Mannen èn vrouwen. Ze stelt bovendien dat een dergelijke…

View original post 861 woorden meer

Ramadankanon

The Rabbi Trap

Mensen die deugen

Hoofd, Hart en Handen

de Schreeuw

Deze column verscheen op 25 juli op the Post Online

Je mag een supermarktboycot van producten uit de Westbank niet kortzichtig en betuttelend noemen, zonder eerst duidelijk te stellen dat je tegen het nederzettingenbeleid van Israël bent en vóór een tweestatenoplossing. Want anders ben je een Palestijnenonderdrukker.
Je mag niet op je eigen beperkte manier je best doen om antisemitisme op Twitter aan de kaak te stellen zonder dat je eenzelfde strijd aanbindt met ‘islamofobie’, homohaat of vrouwenhaat. Want anders ben je een moslimbasher. Je mag geen kritiek hebben op het vasten van kinderen of het Ramadanjournaal zonder uitdrukkelijk ook positieve kanten van de islam in het algemeen en Ramadan in het bijzonder te vermelden. Want anders ben je een onwetende islamofoob en draag je bij aan nadelige beeldvorming van een toch al gestigmatiseerde bevolkingsgroep.

Pubergedrag, en wie kaatst kan de bal verwachten
Laat staan dat je een Nederlandse column…

View original post 654 woorden meer

Je recht halen in Nederland? Onbetaalbaar!

Read, and learn!

mariabionda

Ik heb een gedegen juridische opleiding “genoten”. Daarvoor ben ik niet naar de universiteit geweest, nee ik heb een onvoorstelbaar dure praktijkopleiding gevolgd. Daar rol je automatisch in zodra je in Nederland met een modaal inkomen of hoger een rechtszaak aanspant. Je leert het in de praktijk.

Ik procedeer al 9 jaar. Tegen een grote verzekeraar. Er zijn 5 hoorzittingen geweest. Alle procedures heb ik gewonnen en de verzekeraar gaat overal tegen in beroep. 

Ik had geen rechtsbijstandsverzekering toen ik de verzekeraar die weigerde te betalen voor de rechter daagde. Overigens, al had ik die wel gehad dan had ik de procedure waarschijnlijk verloren omdat een toegewezen advocaat van DAS het vrijwel zeker aflegt tegen de gehaaide ervaren advocaten van een grote verzekeraar. Nu won ik, omdat ik stomweg in mijn recht sta en dankzij een advocaat die wist wat hij deed. Inmiddels zou ik zelf kunnen procederen. Je leert…

View original post 190 woorden meer

4 mei


In mijn beleving was het bij het plaatselijke monument voor de gevallenen altijd koud, de toespraak van de burgemeester onverstaanbaar en duurde het te lang. Ik had geen behoefte meer om erbij te zijn, herdenken kon ik prima op de bank kijkend naar De Dam of, beter nog, de Waalsdorpervlakte. Thuis of ter plekke, we stonden allemaal bij hetzelfde stil.

Sinds een aantal jaren ga ik weer naar het monument, sta tijdens de herdenking wat achteraan, hoef niet alles te zien en woordelijk te verstaan. Kou voel ik niet, tijd speelt geen rol. Ter plekke of thuis, we staan allemaal bij hetzelfde stil. Tóch?

Ik wil niet laten doen vergeten waarom ik daar ben. Ik weet waarom ik er ben.

Bruckner

Loor Schrijft: E.

30.11.12
E.
door Loor

E.
Ook in tijden van schrijfkramp is een ding zeker: echt moet het zijn. Al is het maar een muisklein verhaal. Bijvoorbeeld over een meisje dat gisteren nog tot mijn heup reikte maar me vandaag recht in de ogen kijkt. Met een blik waarin ik haar niet zo vage verlangen naar elders herken. Als het maar niet hier is, waar ik haar weer tot heuphoogte wil toveren.

Het ware leven, dat een boosaardige val kan zijn voor aristocratisch kijkende vrouwmeisjes met onervaren harten, lonkt. Met een kracht waar geen schade-en-schande-wijsheid tegenop gewassen is.

Om haar heen een broos parfum van volwassenheid. Aan haar arm een decadente tas vol geheimen en een made in Taiwan merkportemonnee.

Alleen een kind zal met zoveel argeloosheid de binnenkant ervan tonen: de niet van echt te onderscheiden voering (‘kijk dan, tante Loor!’), de ongebruikte vakjes voor toekomstige pasjes, de nu nog gouden ritsjes. Verder een gapende leegte. Op een buskaartje naar school na bezit ze feitelijk niets. Geen sou. Zoals het een kind betaamt. En dus kan ze nog even, heel even, niet naar elders.

Zij, die mij met trots haar onbewoonde portemonnee toonde, toonde tegen wil en dank een troostend tableau van onschuld.

 

© http://loorschrijft.blogspot.nl/